„Zlatno runo“ je remek-delo srpske književnosti. Izdavačka kuća Laguna je prvi tom obimnog Pekićevog dela objavila u septembru 2012. godine i ostvarivši svoj produkcijski plan pred čitaocima je svih sedam delova ovog klasika književne epohe. U četvrtak, 6. juna 2013. godine, u 18 sati, u amfiteatru Narodne biblioteke Srbije (ulaz iz Svetosavskog platoa) biće održano književno veče posvećeno „Zlatnom runu“ Borislava Pekića. U okviru ove književne večeri učestvuju književnici Aleksandar Gatalica i Dragan Velikić, urednik edicije Petar V. Arbutina, prof. dr Petar Pijanović, prof. dr Dobrivoje Stanojević i glumac Pavle Pekić.
„Zlatno runo“ obeležava čitavu jednu istorijsku epohu i stoji u samom vrhu književnosti napisane na srpskom jeziku u drugoj polovini XX veka. Roman je ostvaren kao ciklus od sedam velikih samostalnih delova, koji su iznutra povezani porodičnom sudbinom balkanskih Cincara, pomešanih sa srpskim stanovništvom i srpskom građanskom klasom u njenom usponu u raspadanju.
U srpskoj književnost „Zlatno runo“ predstavlja kapitalno delo. Svojom pričom, stilom, idejom „Zlatno runo“ se opire ustaljenoj tipologiji porodičnog romana. „Zlatno runo“ je roman o balkanskoj istoriji, roman o drami nacije. U romanu „Zlatno runo“ sve ključa kao u vrelom balkanskom kotlu. Širok tematski zamah Pekićevog romana govori bujnoj, plodnoj imaginaciji i zrelom pripovedačkom majstorstvu. Sva ta svojstva Pekićeve balkanske sage privukla su i inostranu književnu javnost, čime se potvrđuje da je „Zlatno runo“ Borislava Pekića jedno od kapitalnih dela nove srpske književnosti.
Borislav Pekić (1930–1992), jedan od najznačajnijih pisaca srpske književnosti XX veka, romansijer, dramski pisac i filmski scenarista. Kao maturant, osuđen je na 15 godina strogog zatvora sa prinudnim radom i gubitkom građanskih prava od 10 godina kao pripadnik, tada ilegalnog, Saveza demokratske omladine Jugoslavije. Pomilovan je 1953. godine, pošto je proveo 5 godina u zatvoru. Na početku svog književnog stvaralaštva pisao je scenarija za različita filmska preduzeća. Od 1965. posvećuje se samo pisanju. Nakon odluke da se sa porodicom privremeno preseli u London 1970. vlasti mu bez obrazloženja oduzimaju pasoš. Posle godinu dana uspeo je da se pridruži porodici u Londonu, ali za jugoslovenske vlasti postaje persona non grata. Dela: „Vreme čuda“, „Hodočašće Arsenija Njegovana“ (1970; Ninova nagrada za roman godine), „Uspenje i sunovrat Ikara Gubelkijana“ (1975), „Odbrana i poslednji dani“ (1977). „Zlatno runo“ u sedam tomova (1978–1986; „Njegoševa nagrada“ 1987), „Besnilo“ (1983), „Godine koje su pojeli skakavci“, „Novi Jerusalim“ (1988), „Atlantida“ (1988; „Goranova nagrada“), „Pisma iz tuđine“ (1987), „Nova pisma iz tuđine“ (1989), „Poslednja pisma iz tuđine“ (1991). Esejistička proza „Sentimentalna povest britanskog carstva“ objavljena je posthumno 1992. godine i za nju je 1993. dobio Počasnu nagradu BIGZ-a.
