Prikaz knjige „Milonga strasnih senki“, antologije priča priređivača Ksenije Bilbije i Branka Anđića
Verovatno najpopularnija igra koju širom sveta uče ili usavršavaju brojni amateri i profesionalci, tango je tema antologije koju su preveli i sastavili veliki poznavaoci latinoameričke književnosti i vrsni prevodioci sa španskog Ksenija Bilbija i Branko Anđić.
Ono što antologiju „Milonga strasnih senki“ izdvaja je tekst uz svaku priču koji objašnjava različite pojmove vezane za tango. Nastao kao igra gaučosa koji su se iz ruralnih predela selili u narastajuća predgrađa pre svega Buenos Ajresa, tango se može igrati na ulici ili u specijalizovanim klubovima, milongama. Iz uvodnih tekstova saznajemo npr. da je „kabeseo“ naklon glavom kojim dajete pristanak partneru na igru, u trenutku kada korak, muzika i zavođenje tek kreću na put koji će aktere odvojiti od svakodnevice, okruženja, atmosfere teškog života doseljenika u predgrađa.
Inicijalno ples najnižeg sloja društva koji je tražio fizički odušak od preteških uslova života onih koji su silazili sa brodova iz svih krajeva sveta, tango je s vremenom postao društveno prihvaćen, ali je zadržao sve karakteristike pučkog i senzualnog. Taj duh lutalica koji su se kretali širom obe Amerike, ali je u Južnoj imao posebno setnu i nostalgičnu notu koja je nazivana „saudađi“, trajna čežnja za domovinom i ostavljenom porodicom, kao da se prelio u muziku, instrumentalnu i vokalnu, koja prati igrače. Najveći pevač tanga, Karlos Gardel, postao je simbol perfekcionizma pa je nastala i uzrečica „kao Gardel“, u smislu da se bolji biti ne može. Tango se igra u rasponu od amatera i polaznika plesnih klubova svih uzrasta do vrhunskih profesionalaca koji postaju legende, kao što smo mogli da vidimo u čuvenom filmu „Tango“ Karlosa Saure iz 1998. godine.
Kultura tanga izjednačava društvene slojeve jer su u sali milonge svi podjednako izloženi riziku da budu odbijeni ili zadovoljstvu prihvatanja koje podrazumeva i emotivni i fizički naboj između partnera koji se završava poslednjim taktom muzike. Nakon toga svako se vraća u svoj svet, do sledećeg susreta. To je možda najlepše rečeno u priči Milagros Sokoro „Čas igranja“ gde iz ženske perspektive sagledavamo jedan ples koji može mnogo toga da kaže ili ne kaže, zavisno od želje igrača.
Tango vezujemo pre svega za Argentinu kao njegovu postojbinu, ali prisustvo čitave lepeze latinoameričkih pisaca u ovoj antologiji govori o tome koliko je igra danas prisutna, raširena i sačuvana kao autentični izraz koji kroz muziku, korake i neizostavni zvuk male harmonike, bandoneona, pruža slobodu da se bude ono što priželjkujemo.
Autor: Aleksandra Đuričić, književnica i književna kritičarka
Izvor: Nedeljnik
