Preminuo književnik Goran Babić
Goran Babić (Vis, 1944 – Beograd, 2026), pesnik, prozaista, dramaturg, novinar, konceptualni umetnik i društvenopolitički radnik, školovao se u Mostaru, Metkoviću, Rijeci i Zagrebu, gde je 1968. diplomirao na Ekonomskom fakultetu. Godine 1969. osniva Centar za društvene djelatnosti omladine RK SOH koji tada objavljuje niz knjiga mladih pisaca. Od 1973. bio je glavni urednik časopisa „Oko“, namenjenog aktuelnostima iz umetnosti i kulture. U periodu od 1981. do 1985. godine Babić je bio zadužen za kulturu u Predsedništvu Socijalističkog saveza Republike Hrvatske.
Početkom devedesetih seli se u Beograd, gde živi i radi do svoje smrti 26. aprila 2026.
Objavio je više od stotinu knjiga poezije, proze, dramskih tekstova, književne kritike, kao i angažovanih i polemičkih tekstova, a njegova poezija uvrštena je u mnoge domaće i strane antologije.
Kako je i sam govorio, njegove tri kćeri, unučad i praunuk jesu najvrednije što će ostati iza njega, a sebe je video kao poslednjeg pisca velike jugoslovenske književnosti.
Goran Babić bio je veliki pisac, esejista, scenarista, jedan od najvećih pesnika naših prostora, koji je za Lagunu napisao „Vidno polje“ – prozne fragmente o porodičnoj istoriji, za koji urednica Janja Stjepanović kaže da je Babić u ovom delu sopstveni život „izložio kao arhiv i kao spor. Niz tekstova, pesama, dokumenata, fotografija organizovan je kao raspored jednog iskustva, a ne kao priča. Knjiga preuzima tu logiku: čitalac se kroz tekst kreće kao kroz postavku – bira redosled, preskače, vraća se i povezuje fragmente. U ovom kretanju ne sagledava se tek autoportret poslednjeg predstavnika velike jugoslovenske književnosti niti jedno moguće tumačenje jugoslovenske istorije 20. veka – nego čitalac aktivno proširuje svoje vidno polje: suočava se s prošlošću koja nije prošla, nego je potisnuta i kao takva deluje u svima nama.“
Foto: privatna arhiva, Maša Babić
