Prikaz romana „Sinajski testament“ Vanje Bulića: Pogodak u srce samozacrtane mete

Često se kao parametar kvaliteta, pa čak i dovoljan garant uspeha nekog književnog dela, navodi što temeljnija sinergija teme i izraza, odnosno stila kojim autori odluče da neku priču ispripovedaju, a nekim čudom nešto ređe se u tom smislu ističe uvek dobrodošla komplementarnost dva tek naoko udaljena ili oprečna pola – čitalaca, sa jedne, i pisaca, sa one metaforičke, druge strane. Tu negde bi manje-više mogla da počne priča o svakom od naslova iz pera (odnosno tastature) Vanje Bulića. Naime, Bulić, nošen i svojim novinarskim pedigreom, instinktivno prepoznaje ono što njegovoj čitalačkoj publici treba, te se onda svrsishodno i usredsređeno kreće upravo tom putanjom, prateći i vlastiti instinkt i oproban narativni „tlocrt“.

To ovde stiže u vidu priče koja prati i povezuje niti nenadane intrige, koja se ispreda oko očiglednog ubistva pravoslavnog monaha Arkadija, u čijem je pazuhu pronađen kriptičan čip, sa istragom koja ujedinjuje prkosnog novinara Novaka Ivanovića i privatnog detektiva Obrada, koji ubrzo ustanovljuju da je ubijeni monah zapravo imao trostruki identitet.

I na uzorku „Sinajskog testamenta“ (u izdanju Lagune), čije izdavačko pojašnjenje na korici (Kako pročitati ono što nije napisano) dodatno osvetljava bit i ove Bulićeve proze, osnovna impresija biva potvrđena – Bulić suvereno vlada pripovedanjem, koje je ritmično i dovoljno pregledno, polazna intriga se brzo pokaže podatnom za podrobnije raspredanje, odjek denbraunovski uspostavljene i strukturirane avanture kroz prostor i vreme postojano nosi priču do razrešenja sa nekoliko sveobuhvatnijih preokreta...

Osim toga, Beograd kao neprolazna sigurna luka misterija i aktera misterija koje su nekad i globtroterskog/planetarnog zamaha, ali i kao magnet za neumorne tajne službe sa raznih belosvetskih adresa i nemirne duše (a katkad i sile destrukcije), još jednom se potvrdio kao dovoljno upečatljiv geografski i socijalni okvir za priče ovakve suštine i opsega.

Stoga, i ovaj put možemo da izreknemo sud o pogotku pravo u srce samozacrtane mete.

Autor: Zoran Janković

Izvor: Nedeljnik