Romaneskni omaž tragično stradalom srpskom premijeru.

Moje pogubljenje bilo je trijumf darvinizma, nužnost evolucije, u kojoj ne pobeđuju najbolji nego najprilagodljiviji nekrofilskoj životnoj sredini. Nije to bila politička borba, bila je to borba za opstanak. Da je moj politički projekat uspeo, jedna bi se ljudska podvrsta našla na pragu izumiranja, mislim na podvrstu homo semisapiens serbicus, na takozvane pozemljare, koji vekovima parazitiraju na biološkoj supstanci naroda, koja (narodna biološka supstanca) debelo zaslužuje da pozemljari na njoj parazitiraju, koja štaviše zaslužuje da i ona izumre i koja će – pre ili kasnije – i izumreti.

Najnoviji roman s ključem Svetislava Basare još jedna je raskošna karnevalska slika propadanja Srbije, a zapravo oštra satira o atentatu na Zorana Đinđića i posledicama vladavine njegovih političkih naslednika i baštinika njegovih demokratskih nazora. Duhovita je koliko i gorka vizija današnje Srbije koju s one strane groba gleda sam bivši premijer: poput nadvojvode Franca Ferdinanda u romanu Anđeo atentata, on iznosi svoju, i sasvim svojstvenu, anatomiju uzroka, predistorije i posledica strašnog čina koji mu je došao glave, i povrh svega njegovih istorijski utemeljenih inspiratora. Sa neiscrpnim sarkazmom i erudicijom i uz burleskne hiperbole, autor „memoara“ kroz sindrom atentata izvrgava ruglu dvovekovne manifestacije naopakog srpskog mentaliteta, naopakog shvatanja države, politike i drugih vidova i modela zajedničkog društvenog života, ukazujući u ključu na njihove odsudne nosioce.