Istorijski romani uvek imaju verne čitaoce, ali njihovi autori moraju biti vešti u korišćenju istorijske građe i moraju imati dovoljno književnog dara.

Jedan od takvih autora je Engleskinja Filipa Gregori, koju u Engleskoj zovu „kraljicom istorijske fikcije“. Ona je doktorirala na temu književnosti 16. veka, poseduje i strpljenje da pronađe sve što joj može biti od pomoći u dočaravanju vremena i ličnosti o kojima piše, a i darovit je pripovedač.

Gregori je do sada napisala tridesetak istorijskih romana, bila je saradnik u pisanju stručnih istorijskih knjiga, a svetsku slavu joj je doneo serijal romana o dinastičkom Ratu bele i crvene ruže, sukobu plemićkih porodica Jork i Lankaster. Te dve porodice, koje su se borile za engleski presto, kao i Plantaganet, Nevil, Staford, i zatim Tjudor, svi su, zahvaljujući krvnim vezama, važili za potomke Viljema Osvajača, normanskog vladara koji je od saksonskih kraljeva preoteo presto Engleske.

Filipu Gregori su, kako je jednom izjavila, najviše zanimale žene u toj lozi, a sve dok Tjudori nisu došli na vlast, Engleska nije imala na prestolu ženu. Istoričari stare garde nisu se bavili životima princeza sve dok na presto nisu sele Meri, a zatim Elizabeta Tjudor, pošto ta porodica nije imala muškog naslednika nakon prerane smrti jedinog sina Henrija VIII.

Laguna je, nakon sto je objavila pet romana iz serijala „Rodbinski ratovi“, koji su postigli veliki uspeh kod čitalaca, sada objavila i šesti „Kraljeva kletva“.

Glavni lik knjige i naratorka je Margareta od Jorka, koja se udala za skromnog plemića Ričarda Pola u nastojanju da se tako zaštiti od sumnjičavih Tjudora, koji su pogubili njenog brata kada je na presto došao Henri VII a kuća Jorka izgubila dinastički rat.

Autorka u napomeni na kraju knjige kaže da se zainteresovala za Margaretu Pol zato što je bila najstarija žrtva Henrija VIII, jer ju je taj Tjudor poslao na gubilište kada je imala 67 godina, što je bila duboka starost 1540. godine.

Magareta Pol, jorška princeza, privukla je pažnju Filipe Gregori i zato jer je živela u središtu važnih zbivanja kao dvorska dama prve supruge Henrija VIII, Katarine Aragonske, i potom kada su njena tri sina igrala važnu ulogu na tjudorskom dvoru. 

Filipa Gregori, koja je u knjigama iz serijala o Tjudorima morala da piše o okrutnosti Henrija VIII, priznaje da je tek kada je saznala za jednu od novih pretpostavki da je bolest izazvala sumanutost kod tog kralja, razumela kako je od popularnog i nadarenog mladog kralja kasnije nastao tiranin.

Naime, u tekstu, koji su objavile istoričarke Katrina Benks Vitli i Kira Krejmer u „Istorijskom žurnalu“, navodi se da je moguće medicinskim uzrocima objasniti ne samo čestu smrtnost dece čuvenog engleskog kralja, već i promene u njegovom ponašanju u zrelijim godinama. Kralj je imao retku Kel krvnu grupu koja može da izazove veliku smrtnost novorođenčadi. Takođe, on je, kada je ušao u srednje godine, počeo sa masovnim osuđivanjem na smrt svojih podanika.

Među knjigama koje je navela u bibliografiji na kraju „Kraljeve kletve“, autorka je našla podatak da su savremenici Henrija VIII verovali da je na njega bačena kletva zbog ubistva naslednika Ričarda III  još dok su bili deca.

Bez obzira na to da li je Henri VIII bio psihopata i masovni ubica, kako tvrde neki psiholozi, ili je njegovu nastranost izazvala krvna bolest, roman o njegovoj vladavini je lepo napisan.  

Autor: Vera Kondev
Izvor: Nedeljnik