Julka Hlapec Đorđević je rođena 1882. godine u Starom Bečeju. Najveći deo života provela je u inostranstvu, najviše u Beču i u Češkoj. Maturu iz klasičnih jezika položila je u Ljubljani. Doktorirala je filozofiju u Beču sa svega 24 godine i time postala jedna od prvih žena doktora nauka u Srbiji. Bila je poliglotkinja: govorila je engleski, nemački, francuski, mađarski i češki jezik. Nakon udaje za češkog oficira Zdenjka Hlapeca preselila se u Češku gde i provela najveći deo života. Pisala je romane, putopise, eseje i književnu kritiku. Sarađivala je sa brojnim časopisima i objavljivala za značajne izdavačke kuće. Bila je angažovana intelektualka – feministkinja i kao takva članica i osnivačica domaćih i internacionalnih feminističkih udruženja. Učestvovala je u negovanju jugoslovensko–čehoslovačkih kulturnih veza. Jedna je od najobrazovanijih žena prve polovine XX veka. Gotovo sve svoje knjige objavila je tokom jedne decenije. U esejističkim knjigama je objedinila studije koje je tokom 20-ih godina XX veka objavljivala u časopisima. Njeno stvaralaštvo povezano je sa feminističkim idejama. Umrla je u Češkoj 1969. godine. Najznačajnija dela: roman Jedno dopisivanje (1932); putopisna proza Osećanja i opažanja (1935); studije i eseji Sudbina žene. Kriza seksualne etike (1930), Studije i eseji o feminizmu I i II (1935, 1937).  

Milica Janković je rođena 1889. godine u Požarevcu. Zbog razvoda roditelja ubrzo se sa majkom i sestrama preselila kod ujaka u Veliko Gradište gde je provela najveći deo detinjstva i mladosti. U Velikom Gradištu je završila osnovnu školi i položila malu maturu. U Beogradu je završila slikarsku školu Bete i Riste Vukanovića i studirala ruski jezik kod Radovana Košutića. Radila je kao nastavnica crtanja u Kragujevcu i Beogradu. Usavršavala je slikanje u Minhenu. Prevodila je sa ruskog jezika (najznačajniji prevod: Tolstojeva trilogija romana Detinjstvo, Dečaštvo, Mladost). Pisala je pripovetke i romane. Debitovala je 1909. godine u časopisu Srpski književni glasnik (urednik Jovan Skerlić) pod pseudonimom L. Mihajlović. Sarađivala je sa izdavačkim kućama i časopisima širom Jugoslavije. Pored knijiževnost za odrasle, objavljivala je i književnost za decu. Njena dela su u bila među najčitanijim u prvoj polovini XX veka. Već sa dvadeset godina je osetila prve simptome bolesti (hronični reumatizam) sa kojom je živela do smrti. Najveći deo života provela je po lečilištima i banjama i vezana za krevet gotovo nepokretna. Umrla je 1939. godine u Niškoj banji. Najznačajnija dela: zbirka pripovedaka Ispovesti (1913, drugo izdanje 1922); romani Pre sreće (1918), Kaluđer iz Rusije (1919), Plava gospođa (1924), Mutna i krvava (1932); autobiografski zapisi Među zidovima (1932).