Stevan Jakovljević

Stevan Jakovljević je rođen 7. decembra 1890. godine u Knjaževcu. Bio je biolog i botaničar, univerzitetski profesor i književnik, oficir i akademik, rektor i politički radnik. Osnovnu školu i gimnaziju završio je u Kragujevcu, a zatim je 1909. godine upisao studije biologije na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Godine 1913, dva meseca nakon što je diplomirao, otišao je na služenje vojnog roka u Kragujevac. Nedugo pred Prvi svetski rat dobio je službu u gimnaziji u Kragujevcu. Mobilisan je tokom Prvog svetskog rata, gde je učestvovao u borbama prvo kao podnarednik artiljerijskog puka, a ubrzo i kao oficir. Vodio je beleške tokom ratnih dejstava, a 1918. godine, nakon završetka rata, vratio se na mesto profesora u kragujevačku gimnaziju. Godine 1922. premešten je u Beograd, gde je radio u IV muškoj gimnaziji. Iste godine objavio je svoje prve naučne radove iz oblasti eksperimentalne biljne morfologije. Na kraju godine je izabran za asistenta Beogradskog univerziteta na katedri botanike. Postao je doktor nauka 1925. godine, nakon četiri godine docent, dopisni član Srpske kraljevske akademije postaje 1937. godine, a 1938. godine redovni profesor.

Drugi svetski rat proveo je u italijanskom, a potom u nemačkom zarobljeništvu. Po oslobođenju obavljao je funkciju rektora Beogradskog univerziteta, ali i mnoge druge delatnosti. Za akademika promovisan je 1960. godine.

Nosilac je brojnih vojnih odlikovanja, među kojima je i Orden rada I stepena.

Njegova prva pripovetka Slutnja odštampana je 1922. godine u časopisu Misao, a naredne pripovetke Od Pontija do Pilata, Petronije Žugić, ja nisam kriv, Neznani, Živa lobanja i druge objavljivao je pod pseudonimom Sanio Pavlović. Pored najznačajnijeg dela Srpska trilogija (1937), objavio je i: Smena generacija (1939), Velika zabuna (1952), Likovi u senci (1956), Krvava avlija (1958), Suze i osmesi (1959), Zemlja u plamenu (1961).