Marko Aurelije bio je šesnaesti i poslednji rimski car koji je to postao usvajanjem. Rođen je 121. godine n. e. u Rimu kao Mark Katilije Sever, a pošto ga je usvojio car Antonin Pije, dobio ime Marko Elije Aurelije Ver. Još od detinjstva je bio predodređen da stekne društveni ugled. Tako je već sa nepunih sedamnaest godina bilo obznanjeno da će biti vladar, ali je na presto stupio tek u svojoj četrdesetoj godini, i vladao je carstvom od 161. do 180. godine. Tokom prvih osam godina vladavine presto je delio sa Lucijem Verom, a svoju vladavinu su započeli uvodeći programe za pomoć siromašnima i nagrađujući vojsku većom platom i većim počastima. Podsticali su slobodu govora, umetnost, obrazovanje i donekle unapredili, pa su su vrlo brzo postali izuzetno popularni među narodom. Njegovu vladavinu obeležili su napadi germanskih plemena, pobune u severnoj Italiji i Egiptu, kao i izbijanje kuge. Bio je umeren i pravedan vladar koji je štitio Rimsko carstvo od brojnih pretnji na njegovim granicama, i smatra se poslednjim od pet dobrih careva. Meditacije ili Samom sebi napisao je u poslednjim godinama svojih vojnih pohoda, a od njegovih sačuvanih spisa ostali su i edikti, zvanična pisma i privatna prepiska, među kojom se ističe obimna korespondencija sa njegovim učiteljem retorike i doživotnim prijateljem Frontonom.