Luis Landero rođen je u Albukerkeu (Badahos) 25. marta 1948. godine u seljačkoj porodici, koja se preselila u Madrid 1960. godine. Pošto je njegov otac insistirao da mu sin studira, Landero nije imao izbora – na njegovu nesreću, ali na sreću svih njegovih budućih čitalaca – i morao je da radi najraznovrsnije poslove kako bi platio školovanje, najpre srednju školu, a potom i studije hispanske filologije. Nekoliko godina radio je kao gitarista, i tada je mnogo putovao.

Za svoj prvi roman, Igre poznog doba (1989), dobio je nagradu kritike (nagrada Španskog udruženja književnih kritičara) i Nacionalnu nagradu 1990. godine. Roman je stekao gotovo kultni status. Landerova dela kritičari porede sa Servantesovim, zbog njihove pripovedačke veštine, maštovitog jezika, blagonaklonog i ujedno ironičnog pristupa snovima, željama i idealima svoje generacije. U njima se, kao u Don Kihotu, mnogostruko prepliću stvarnost i fikcija, život i književnost. Kasnijim romanima ovaj pisac je potvrdio svoje mesto među najznačajnijim savremenim španskim pripovedačima.