Dante Aligijeri

Najveći italijanski pesnik kasnog srednjeg veka Dante Aligijeri rođen je 1265. godine u Firenci.

O njegovom obrazovanju se ne zna mnogo, pretpostavlja se da je boraveći kod franjevaca i dominikanaca primio osnovno obrazovanje, i da je bio upoznat sa radom sicilijanskih pesnika koji su se proslavili u Toskani. Takođe je bio poznavalac pesništva provansalskih pisaca, kao i antičke rimske književnosti. Dante igra veoma aktivnu ulogu u političkom životu Firence. U nemirima koji tada potresaju Italiju, Dante se ističe u više vojnih pohoda u Arecu, Bolonji i Pizi. Uspešno obavlja veliki broj političkih misija i biva imenovan za priora Firence u kratkom mandatu od 1300. godine. Međutim, usled podele među papinim pristalicama – gvelfima, među koje se i on ubrajao, a koji su vladali Firencom – Dante će biti osuđen zbog pronevere, nezakonite dobiti i neposlušnosti papi. Život mu se dramatično menja 1302. godine, kada je, pod optužbama od kojih nikada nije dobio priliku da se odbrani, osuđen na smrt spaljivanjem i zauvek prognan iz Firence. Godine izgnanstva proveo je lutajući po različitim italijanskim gradovima, često zaviseći od gostoprimstva plemićkih porodica. Upravo je u tim okolnostima nastala

Božanstvena komedija, delo kojim je Dante, kako sam sugeriše, uspeo da nadvlada ličnu tragediju i pretvori je u duhovnu i umetničku pobedu. Danteovo stvaralaštvo započinje nešto ranije, 1294. godine, kada je napisao Novi život, svoje prvo pesničko delo, i to na narodnom jeziku, a ne na latinskom. Koristeći toskanski dijalekat, koji će kasnije postati standardni književni italijanski, jezik u ovom prozno-poetskom delu on opisuje svoju ljubav prema rano preminuloj Beatriče, koja tako postaje personifikacija duboke, mada neostvarene ljubavi. Njen lik ćemo susreti u Božanstvenoj komediji, gde njena lepota ne zasenjuje Dantea, već ga prosvetljuje i vodi na njegovom putu. Pored poezije, Dante je pisao i značajna teorijska dela, od rasprava o retorici do etike i političke misli. U svom radu se oslanjao na autore poput Vergilija, Cicerona i Boecija, a izuzetno je dobro poznavao i učenja savremene sholastičke filozofije i teologije. Njegova učenost, kao i lično učešće u žestokim političkim sporovima svog vremena, naveli su ga da napiše delo De monarchia (O monarhiji), jedan od najznačajnijih traktata srednjovekovne političke filozofije.

Smatra se da je počeo da piše Božanstvenu komediju nešto pre 1308. godine i da ju je završio neposredno pred smrt, koja ga je zatekla 1321. godine u Raveni, gde je i sahranjen.